PIERWSZY OPIS FORMY

Na przykład wezwanie do gabinetu szefa może wywołać spon­taniczną myśl „co złego mogłem zrobić?”, nawet jeżeli brak jest podstaw do takie­go myślenia. Tego typu spontaniczne tłumaczenia nie muszą zawsze stanowić przyczyny problemu same w sobie, jeśli jednak mają nieodmiennie negatywny charakter i sprawiają, że dana osoba jest stale zaniepokojona, rozgniewana i przy­gnębiona, mogą stać się źródłem poważnych trudności. W terapii poznawczej pró­buje się zmienić treść podobnych uprzedzeń, tworząc tym samym wierniejszy i – miejmy nadzieję – zdrowszy obraz świata, w którym żyje jednostka.Po raz pierwszy ta forma terapii została opisana przez Becka (1963, 1964), który badał możliwości jej wykorzystania w leczeniu pacjentów cierpiących na poważną depresję. Od tamtej pory nastąpił znaczny rozwój terapii poznawczej, tak iż stanowi ona dziś podstawową metodę leczenia wielu zaburzeń, takich jak depresja (Williams, 1992), zaburzenia łaknienia (Hartmann i in., 1992), zabu­rzenia wynikające ze stresu (Solomon i in., 1992). Terapia poznawcza jest szcze­gólnie przydatna w leczeniu dzieci, wobec których rzadko stosuje się np. lecze­nie farmakologiczne.

Witaj na moim blogu! Poświęconym tematyce hobby! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych sposobów na spędzanie czasu wolnego! Zapraszam do czytania!