MÓWIENIE O SWOICH UCZUCIACH

Dzieci, które są w stanie mó­wić o swoich uczuciach, opowiadają o szczególnym cierpieniu związanym ze wspomnieniami, przedmiotami przypominającymi zmarłego, datami przywołu­jącymi na myśl tragiczne wydarzenie. Po upływie kolejnych kilku miesięcy uczu­cia te powoli tracą na sile i częstotliwości, wreszcie po około półtora roku dziec­ko godzi się ze stratą i przestaje ją opłakiwać. Tylko znikoma liczba dzieci ma w dorosłym życiu problemy wynikające z utraty bliskiej osoby w dzieciństwie (Fristed i in., 1993), a ich występowanie zależy w głównej mierze od jakości opieki, którą były otoczone bezpośrednio po tragicznym wydarzeniu (Breier i in., 1988). Niektóre dzieci pod wpływem tragedii stają się bardziej dojrzałe, dzięki czemu w późniejszym życiu lepiej znoszą przeciwności losu (Balk, 1990).

Witaj na moim blogu! Poświęconym tematyce hobby! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych sposobów na spędzanie czasu wolnego! Zapraszam do czytania!