EFEKTY LECZENIA

Murphy i Wolkind (1996) zalecają hospitalizację w przypad­ku, kiedy inne metody zawiodły, lęki dziecka nasilają się i popada ono w coraz głębszą depresję, a rodzice tracą nad nim kontrolę. Dodają jednak, że hospita­lizacja zwiększa ryzyko uczynienia z dziecka kozła ofiarnego, obarczanego winą za wszystkie problemy rodziny i izolowanego emocjonalnie i fizycznie. Reakcją dziecka może być wtedy poczucie odrzucenia przez rodzinę i niechęć do jej członków. Jak już pisaliśmy wcześniej, pomyślne rokowania zależą od tego, jak poważ­ne są zaburzenia, w jakim wieku się pojawiły i jak szybko podjęto leczenie. Wy­niki badań nad osobami dorosłymi, cierpiącymi na zaburzenia nerwicowe (szczególnie agorafobię), wskazują, że wiele z nich odmawiało w dzieciństwie chodzenia do szkoły (np. Berg i in., 1974). W wielu pracach badawczych śledzo­no historię życia dzieci odmawiających chodzenia do szkoły po osiągnięciu doj­rzałości (np. Berg i Jackson, 1985; Fiakierska i in., 1988, 1997). Wyniki tych ba­dań wskazują, że około jedna trzecia z nich cierpi w dorosłym życiu na poważne zaburzenia emocjonalne i (lub) ma problemy w relacjach społecznych, choć trzeba zauważyć, że wśród badanych znalazły się osoby hospitalizowane w dzieciństwie, stanowiące zazwyczaj najtrudniejsze przypadki.

Witaj na moim blogu! Poświęconym tematyce hobby! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych sposobów na spędzanie czasu wolnego! Zapraszam do czytania!